حرفی که اینجا می نویسم تکراری ست...از همان صحبتهای کلیشه ای و تکراری همیشگی راجع به فقر و کودکان خیابانی. اما گاهی اوقات تنها یک نگاه پر از آرزو و حسرت خرابت می کند...دیوانه ات می کند...حتی اگر صدها بار از همین نگاه ها حرف زده شده باشد...حتی اگر هزار ها بار از این آرزوها و حسرتهای کودکان فقر خوانده باشی...چه می دانم در کتابی ، روزنامه ای ، مجله ای یا هر جای دیگر...چه فرق می کندو قتی تنها یک نگاه کافیست تا ویرانت کند...

مگر نه اینکه وقتی کوچکی ...وقتی کودکی..فارغی از تمام مرزبندی ها ؟ ازهمین مرز بندی های تمام همین ما آدم بزرگها!

اما دنیای کودکیمان هم انگار چندان شاد نیست...

می خواهیم شاد باشیم ...می خواهیم بچه های کوچکمان شاد باشند..همه ی بچه ها ...همه ی همه ی بچه ها...چه می کنیم؟

خب مثلا عمو مهربان می شویم و نمی دانم خاله چی چی و می نشینیم گوشه ی پارکی، خیابونی، صورت بچه ها رو نقاشی می کنیم و آهنگ می گذاریم و گل بازی و سفال گری و...

و این برای همه ست....برای همه ی بچه های شهرمان ...برای همه ی همه ی بچه ها...

همه رو هم راه می دیم. از خوشگل و زشت و خوش لباس و بد لباس و پولدار و فقیر...نمی خواهیم هم فرق بگذاریم بین هیچ کدومشون...و فرق هم نمی گذاریم اصلا.

اما تنها این کافی نیست...نه ...اصلا این کافی نیست....حتی اگر تمام ما آدم بزرگا هم یکسان ببینیم ، بازم انگار فرقی نمی کنه.

وقتی که کودک خیابونی باشی...یعنی که حتی اگر دعوتت هم کنند که بروی بنشینی و با تمام بچه های دیگه نقاشی بکشی و مجسمه بسازی و هزار جور کار دیگر...این خودت هستی که گوشه ای می ایستی و فقط نگاه می کنی بقیه ی بچه ها رو...وقتی که کودک خیابونی باشی ، انگار توی مغزت ، توی قلبت ثبت شده که همه ی اینها ، تمام این شادی ها، هیچ کدوم مال تو نیست....که حتی اگه اصرارت هم کنند، حاضر نیستی که بنشینی کنار بقیه ی بچه ها و بازی کنی....فقط نگاه کردن رو یاد گرفته ای..نگاه پر از حسرت...نگاه پر از آرزو...پر از خواهش...نگاهی که خرد می کند آدم را.

وقتی که کودک خیابونی باشی ، حتی انقدر ناز و مامانی ! هم نیستی که عمو و خاله ی مهربون حواسشون پرت تو بشه و اصرارت کنند که بنشینی کنار بقیه ی بچه ها...همه ی بچه ها ...همه ی همه ی بچه ها...

وقتی که کودک خیابونی باشی ، آنقدر همیشه نداشته ای که این بار هم ترجیح می دهی از دور فقط چند بار دست به مجسمه های گلی بچه ها بکشی و جرات نکنی که تو هم روی یکی از همون صندلی ها بشینی.

نه ...نه ....نه.....دنیای بچه ها هم مرز داره....از همین مرزهای لعنتی اجتناب نا پذیر خودمون.

و این من ...این من لعنتی که می ایستد  گوشه ای و نگاه می کند  تمام این نگاه ها را....این حسرت ها را.و مات می شود ، به پسر کوچکی که گوشه ای ایستاده و چشمانش به اندا زه ی تمام بودنش ، حرف دارد و سوال....و به تمام بچه هایی که می خندند و جیغ می کشند و نقاشی می کنند ....و به پسری و حسرتی ...و به تمام بچه های آن طرف مرز او که نمی بینند این حسرت را.... و این من ...این  من لعنتی  که فقط نگاه می کند این نگاه را...و این من لعنتی که انقدر پر شده است از این نگاه ، که دارد دیوانه می شود.